Γεννήθηκε στη Νεάπολη Λακωνίας, από δεκαεπτά ετών, όμως, ζει στην Αθήνα. Έμαθε Βιβλιοθηκονομία στην Εθνική Βιβλιοθήκη κοντά στον Ευάγγελο Φωτιάδη και αγγλικά στο κολέγιο Saint Godrigs (Λονδίνου). Εργάσθηκε στο δημόσιο (ΟΑΕΔ) όπου έζησε απο κοντά τα προβλήματα των ανέργων, των μεταναστών, των εποχικών εργατών, καθώς και των Ελλήνων εργατών στις χώρες της Ευρώπης. Διαβάστε περισσότερα εδώ

Αιώνιο παιδί

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Απριλίου 2013 «(…) Πέρασε το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και ο χειμώνας, και ήρθε η άνοιξη ξανά. Είχε περάσει κιόλας ένας χρόνος από τότε που το άσχημο παπάκι είχε εκδιωχθεί από το σπίτι του. Μόλις είχαν αρχίσει να λιώνουν τα χιόνια και, βγαίνοντας από τη σπηλιά του, σκέφτηκε να κολυμπήσει στη λίμνη. Μα…

Οταν ο Αντερσεν… έκλαψε στην Αθήνα

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Απριλίου 2013 «Από τα γαλάζια, φωτεινά νερά, Με χαιρετάς, Ελλάδα, Τα μάτια μου βλέπουν του Μοριά Τα ολοχιόνιστα βουνά…» Χ.Κ. Αντερσεν Ποίημα απλοϊκό αλλά ενθουσιώδες. Εξάλλου, ο Δανός συγγραφέας ήταν λάτρης της μυθολογίας και του πολιτισμού της αρχαίας Ελλάδας, καθώς είχε λάβει κλασική παιδεία. Οταν περιέπλεε τις ακτές της Πελοποννήσου, φώναζε ταραγμένος:…

Σαγηνευτής, μάγος, ανοιχτόμυαλος και δημοκρατικός

Στο περβάζι του παραθύρου ακουμπούσε μια κανάτα αιγινίτικη και δίπλα της βρισκόταν μισοκρυμμένο ένα βιβλίο. Παλιωμένο μου φάνηκε, ολιγοσέλιδο, μα είχε παράξενη εικονογράφηση όπου εικονίζονταν δάση χιονισμένα και λίμνες ακίνητες, ενώ παντού κυριαρχούσαν τα μάτια μιας ξανθής γυναίκας, ώριμης. Μάτια τόσο μεγάλα, που έβγαιναν, λες, από το πρόσωπό της, μάτια όμορφα μα τρομακτικά. Σαν της…

Δεκατρία παραμύθια του Χ. Κ. Αντερσεν στα ελληνικά

Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Απριλίου 2013 Δεκάδες χρόνια κυκλοφορούν στην Ελλάδα αμέτρητα βιβλία του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν. Σταχυολογούμε ορισμένα από αυτά: Δώδεκα παραμύθια Πατάκης, 22 ευρώ Δώδεκα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα παραμύθια του μεγάλου Δανού: «Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», «Το έλατο», «Ο χοιροβοσκός», «Το μαγικό τσακμάκι» κ.ά. Η εικονογράφηση του Σβεντ Οτο εξαιρετική!…

Δήθεν ξεχασμένες μυρωδιές

Τώρα τελευταία, ονειρεύομαι συχνά. Ωραία όνειρα, που, περιέργως, τα θυμάμαι. Ωραία όνειρα, συχνά επαναλαμβανόμενα: Ηλιόλουστα πρωινά σ’ ένα σπίτι παλαιϊκό, αλλά καλοδιατηρημένο, διαμπερές και με μεγάλα φωτεινά δωμάτια, κι εγώ καταμεσής του, περιφερόμενη ασκόπως. Απέξω κήπος. Οχι μεγάλος, οι φοίνικες, όμως, που του στολίζουν την είσοδο, είναι πανύψηλοι και σφριγηλοί. Ο κήπος διαθέτει και παγκάκι.…

Πολύ θέλει κανείς για να ξεχάσει;

Ειλικρινώς. Τα χέρια της πεθύμησα πάνω απ’ όλα. Τώρα βέβαια. Παλιότερα, πού μυαλό… Τα χέρια της λαχταρώ. Και λιγότερο τον πάλλευκο λαιμό της που θύμιζε τ’ αγάλματα, κλασικής, είχαν πει, περιόδου που βρέθηκαν στην άμμο του Νερατζιώνα. Αυτά είχαν ολόιδιο με το δικό της το λαιμό, γιατί – ας ήταν κοπελίτσα – είχε λαιμό ευθυτενή…

Η φωτογραφία

Εδώ, πρώτη από τ’ αριστερά, είμαι με τις φίλες μου της Δ’ δημοτικού. Καλοκαιράκι, όπως θα βλέπετε, και από την ησυχία της θάλασσας, και από τα κοντομάνικα, ελαφρότατα και ωραιότατα φορέματα. Μάλλον πρέπει να φωτογραφηθήκαμε Κυριακή διότι διακρίνω σοσονάκια στα πόδια μου και στα πόδια της Πόπης κι άσπρα παπούτσια, πέδιλα, σημάδι ότι προηγουμένως είχαμε…

Μακρινά απογεύματα

Τον είδα μέσα από το ταξί. Κυκλοφοριακή συμφόρηση, μια ώρα ακινητοποιημένοι στην Κηφισίας, αδύνατο να προχωρήσεις, τον είδα και δεν σκίρτησα, δεν αναπήδησε η καρδιά μου, μου φάνηκε εντελώς φυσικό ότι ήταν εκεί, σαν να τον είχα μόλις χτες συναντήσει, καλησπερίζοντάς τον, να είχαμε μιλήσει για τα τρέχοντα, ορίζοντας ραντεβού για την επόμενη, να είχαμε…

Στη θάλασσα

Σίγουρα μας περίμενε γιατί λαμποκοπούσε και αναδευόταν γλυκά. Μου φάνηκε ότι μειδιούσε· εκείνο το μειδίαμα που έχουν στα αγάλματα οι αρχοντογυναίκες της αρχαιότητας. Ο ήλιος από πάνω της, προστάτης -απ’ αιώνος- και εραστής της και τι δεν την φίλευε: φλουριά αργυρά και φλουριά μαλαματένια, γλάρους και αλκυόνες, χρώματα γαλανά και τιρκουάζ, κι άλλα καταπράσινα ή…

Carduelis Carduelis

Τουρκοπούλα. Ή Γαρδέλι. Ή Κοκκινοτσεμπερού. Μα και πεντάμορφο. Και Γιαβρί. Και Ζιγαρδέλι. Στραγαλίνι. Στην Κύπρο Σγαρτίλι ενώ η αρχαιοελληνική ονομασία της είναι Ακανθίς ή Ακανθυλλίς λόγω της προτίμησής της στους σπόρους των αγκαθιών. Στους βυζαντινούς χρόνους το πουλί με τα εξαίσια χρώματα στο πτέρωμά του, το μαγευτικό κελάηδημα και το κυματιστό πέταγμα, συμβόλιζε την αγάπη…